Lieve lieve Flint,

Dertien jaar lang was jij zoveel meer dan onze hond. Je was onze grote knuffelbeer, onze Flintermans. De liefste, zonder een greintje kwaad in jou.

Je was een echte levensgenieter. Je at alles graag: snoepjes, meloen, wortels, en zelfs lege verpakkingen van katteneten waren niet veilig. Als ik ging werken en je alleen thuis moest blijven, verstopte ik buiten op verschillende plaatsen snoepjes voor jou. Maar jij wist al snel blindelings waar je moest zoeken. Meestal had je ze allemaal al gevonden en opgegeten voor ik goed en wel de deur uit was.

Water was jouw tweede thuis, als het maar niet spetterde. Elke plas was goed genoeg om met je buik in te gaan liggen, liefst zo vuil mogelijk. Als jonge hond ging je soms wit het water in en kwam je er zwart weer uit.

Je was slim, zeker als er eten mee gemoeid was. Je drukte op een knop voor brokjes, luisterde eerst of ze vielen, en draaide je dan pas om. Hoorde je niets, dan drukte je gewoon nog eens met je poot op de knop. Je kende je speelgoedjes bij naam en kwam trots aangedraafd met je balleke, flosh of matteke.

Dat matteke hoorde echt bij jou. Je begroette iedereen ermee, plooide het mooi op en ging er met je kop op liggen. Daarom ligt er nu ook eentje bij jou.

Je lag altijd dicht bij ons: achter de zetel, onder de relax, in de hal. Als je aandacht wilde, of eten, of naar buiten moest, kwam je je poot op mijn knie leggen. ’s Nachts maakte je ons wakker met je zachte blazen vanuit het deurgat als je naar buiten wilde. In het weekend kwam je aan bed eerst langs de ene kant, dan langs de andere kant, en daarna nog eens terug voor een aaitje.

Wandelen deed je met heel je hart. Je keek altijd achterom of iedereen nog mee was. Je liep enthousiast door maïsrijen, door de stad en in de trein.

Met Toby, de hond van onze dochter, speelde je graag toen jullie jonger waren. Toen Molly, de hond van onze andere dochter, erbij kwam, was jij al ouder. Haar jonge enthousiasme was soms wat veel voor jou, maar op je goeie momenten speelde je vrolijk met haar mee. En door jouw zachte, geduldige karakter hielp je zelfs de kleinkinderen hun angst voor honden overwinnen.

De laatste tijd kon je lichaam niet meer mee zoals vroeger. Rechtstaan, stappen, een dorpel nemen… alles werd moeilijker. Maar jij bleef onze Flint: lief, trouw, zacht en altijd graag bij ons.

We missen je verschrikkelijk. Het huis is stiller zonder jouw poten, zonder dat je midden in de weg ligt, zonder jouw warme aanwezigheid.

Bedankt voor dertien jaar liefde, trouw en zoveel mooie herinneringen.

Slaap zacht, lieve Flint. Voor altijd in ons hart. 🤍🐾